Το σώμα μεγαλώνει και αλλάζει: είναι το σώμα όλων μας.

Όσο περνά ο χρόνος γίνεται όλο και πιο παρόν. Μια παρουσία που πλουταίνει, εξελίσσεται, ωριμάζει, μεταβαίνει. Αποκτά νέες ανάγκες αλλά και νέες δεξιότητες, φυλάει μνήμες και μυστικά, γίνεται αναπόσπαστο κομμάτι του κόσμου μας. Πιο εύθραυστο αλλά και πιο ανθεκτικό, μεταμορφώνεται σ’ ένα ποικιλόμορφο τοπίο που κουβαλά μέσα του όλες τις εποχές, τα ορατά και αόρατα σημάδια της εμπειρίας και της διαδρομής.

Όμως συνήθως, το σώμα αυτό -το σώμα όλων μας- εκλαμβάνεται ως απόν, κρύβεται, αποσύρεται, τοποθετείται σε μια θέση εκτός θέασης, αποσύρεται. Απορρίπτεται. Μένει μόνο.

Γιατί;

Στο φετινό μας κάλεσμα, στρέφουμε την προσοχή μας στην ενεργή παρουσία του ώριμου σώματος στις παραστατικές τέχνες και απευθυνόμαστε σε καλλιτέχνες και καλλιτέχνιδες που συμπεριλαμβάνουν στα έργα τους (επί σκηνής) περφόρμερς μεγαλύτερης ηλικίας, ή που προτείνουν έργα με σχετική θεματολογία (ώριμη ηλικία, σχέση ηλικίας-παρουσίας γενικότερα και ειδικότερα στις παραστατικές τέχνες, κλπ.)