Το έργο αυτό αποτελεί μια προσωπική και φεμινιστική διερεύνηση του θυμού που προέρχεται από τη γυναικεία κοινωνικοποίηση. Μεγαλώνοντας ως κορίτσι, έμαθα να είμαι «καλή», «όμορφη», «ευάρμοστη». Αυτή η διαπαιδαγώγηση έχει διαμορφώσει όχι μόνο την ταυτότητά μου, αλλά και τον τρόπο με τον οποίο κινούμαι και δημιουργώ στον χορό. Κάτω από το χαμόγελο, ωστόσο, υπάρχει μια επίμονη αίσθηση ότι κάτι λείπει — μια ανησυχία, μια σιωπηλή ενέργεια.

Στο WUTBRUST ερευνώ τον καταπιεσμένο, εξημερωμένο και εσωτερικευμένο θυμό — εκείνον που κρύβεται πίσω από την ευγένεια, που στρέφεται προς τα μέσα και μας αρρωσταίνει και που, στην αυτοκαταστροφική μορφή του, τελικά αναπαράγει τη θυματοποίηση και συντηρεί πατριαρχικές δομές εξουσίας και εξάρτησης. Θέλω να δώσω χώρο στο γκροτέσκο, το ωμό, και στα «μη θηλυκά» συναισθήματα που για καιρό στιγματίζονται.

Μέσα από την ωμή σωματικότητα μορφών χορού όπως το Krump και το Butoh —οι οποίες δίνουν έμφαση στην αυθεντική, ευάλωτη έκφραση και αμφισβητούν τα κυρίαρχα αισθητικά πρότυπα «ομορφιάς»— αναζητώ ένα κινησιολογικό λεξιλόγιο που να ενσαρκώνει αυτά τα συναισθήματα.

Το WUTBRUST συνδυάζει σύγχρονο χορό, περφόρμανς και θεατρικές εικόνες σε μια σκόπιμα ωμή, πολύχρωμη και αντιφατική αισθητική. Το πρότζεκτ επιδιώκει την ενδυνάμωση μέσω της αποδοχής του θυμού στη δημιουργική και παραγωγική του δύναμη, ως μεταμορφωτικής ενέργειας — προς την απελευθέρωση από εσωτερικευμένες νόρμες και προς την ουσιαστική ισότητα.